şimdi bu panpalar zaten standartta sıcak oldukları için, evdeki karşılama da o şekil oluyor zaten. misal evi bulmaya çabalıyorum, ilk defa gidiyorum, gözler muhtelif camlarda. ama ben bakmayı bilmediğim için yukarıyı göremiyorum, seslenmek lazım. sesi alınca sonarı yemiş yunus gibi kafayı sesin geldiği tarafa çeviriyorum.

malum, “hafize” dedim başta, ev arkadaşları tabii ki iki diğer hafize. bizim hafizenin ev arkadaşı olan hafizeyi düş, (zira evde yok idi kendisi, lakin daha sonra geldi) ama gıvırcık saçlı olan hafizenin aplasını (a plas gibi, hani a+ gibi olaya bakarsanız iltifat bile giriyor işin iç-ulama mı çalışsam acaba ben evde biraz) ekle, hafize sayısı yine standart düzeye ulaşıyor. hamarat diye tabir edilmesi mümkün insanlar, zira mutfaktan gelen koku fena sayılmaz, hatta iyi baya. (Hafize, alınma sen “herkese mi diyorsun öyle” diye, “hafize” ve “Hafize” arasında ayrım var bana kadar)

salona geçiliyor, salon güzel öyle kartonpiyer falan baya aristokrat çalışmalar söz konusu. berjerin o dayanılmaz çekiciliği yine beni sarıyor (ay lav berjer) ve masanın yanındaki sarı berjeri seçiyorum. LAAAAPSSSS diye bırakıyorum kendimi, çoook rahat hacı. orayı hafızaya atıyorum, diyorum ki bundan sonra bu eve geldiğimde uğrak yer burası. selçuk’ta yandım çavuş çöp şiş, bolu’da varan tesisi, susurluk’ta yasa gibi bi yer. karşıda da 1,5 kişilik bir berjer dikkati çekiyor. gecenin ilerleyen saatlerinde dikkati üzerine toplayacak zaten o. şimdilik tek görevi bizim hafız’la hafize’nin beraber oturabilmesi yahut yan yana ilginç pozisyonlarda bulunabilmeleri (seksüel düşünmeyin, küfür etmeyi çok isterim ama edemem çünkü güvenli internet filtre bıdısı başladı, kapatmasınlar siteyi. duş perdesi, kulbu kırık çaydanlık, damacana, pipet falan derim, ağır konuşurum – yazarın iç sesi: “naSIIIL?”)

yemek servisi başlıyor, hani başta bir gerginlik vardı yemek konusunda da, bence olmasına gerek yok imiş, (spoiler: yemekler güzeldi) ev kıvamında yayla çorbasıyla açılış yapılıyor. ardından pilav ve gavırma (bkz: kurban bayramı sonrası ziyaret) geliyor. salataları adlandırmayı beceremem ama standart ve güzel, sevilen güzide bir salatamız sofrayı şenlendiriyor. hatta yanında badılcan ezmece bile mevcut. (lakin ki inanılmaz tiksinirim badılcandan) hatta bir de aystii şeftali var! daha ne isteyeyim arkadaş! (patlıcan istemeyeyim mesela)

şahane sohbet, şahane muhabbetin mola sürelerinde saate bakılmıyor, gecenin köründe mecidiyeköy’de kalmış bulunuyorum. ev inletecek şiddetlerde horlamam sebebiyle bu tekliflerini nazikçe reddediyor, sorunu açıklıyor, girecekleri sorumluluğu belirtiyorum. ısrarla dinlemiyorlar, bu sefer ben de vahşice reddettim. hayır paşa paşa kabul ettim. gecenin o saatinde ben de tırstım hacı, kalayım diyorum.

ay lav rahat berjer

ve şimdi o 1,5 kişilik lacivert berjer sahneye çıkıyor. herkes odasına çekilirken bana hayvan-size (ebat) salon kalıyor. 1,5 kişilik berjerin sırt minderi kaldırılıyor, alttan çıkan platformlar yardımıyla hani tahminen 150-160cm’lik bir yatak oluyor. (sığmadım, ordan biliyorum) anında yorgan, çarşaf, yastık geliyor. ”ulan kaldık buraya iyi mi” şeklinde başlayan isyanım, sırtımın açık berjer yüzeyine temas anında bitiyor. hacı, ne kadan rahat, ne kadan konformist, ne kadan pratik bir uyku çözümüdür bu. fiyat/performans olarak değerlendirmek gerekirse elimize hiç bir veri geçmiyor zira fiyat konusunda hiç bir bilgimiz yok. fotoğraftaki berjer de kesinlikle yanıltıcı fikir uyandırma amaçlı.

horlayıp insanları uyandırmamak adına stresli, lakin doya doya ve rahat uyunan bir uykunun ardından maalesef dişçiye gidilmesi gerekiyor, bu yüzden evin tarafımızdan tahliyesi söz konusu.

iki kardeş olan hafizeler evi tahliye etmiş zaten iş güç sebebinden ötürü. bizim hafız & hafize ve evin diğer ortağı olan hafize uyumalarda. bizim hafız’ın hafize yatmadan evvel bilgisayarını açık bırakıyor, “canın sıkılırsa internette gezinirsin” diyerek. ben de sürpriz bazında diyorum şunlara bir not bırakayım diye. not hayli tutuyor, evin panosuna (var mı hatırlamıyorum) asılma ihtimali bile tartışılıyor. hatta hafizelere diyorum ki onu bana bi mail eyleyin. lakin bilgisayar arızalanıyor, anakart, harttisk ve fleksi kablosu cayır cayır yanıyor. (işte o not siz okuduktan sonra kendi kendini imha edecek dediysem demek ki) ben de maalesef ne yazdığımı hatırlamıyorum o notta. ki bu da bu yazının esas sebebine getiriyor bizi.

hacılar, vallahi şahanesiniz. yemin ediyom hepinizi çok seviyom ben. hani ev olmasa da çok seviyodum tabi de belirtme fırsatım şimdi belirdi. inşallah önceki yazıyı karşılar bu.

not: her yazının altına not düşme alışkanlığımı karşılasın istedim.

not 2: arkadaş ne evmiş bu, yemin ediyorum aşka geldim döktürdüm yine. kendimden tiksindim virvirvir virvirvir konuştum diye. uzun arayı da misafirlik macerasını anlatarak geçireyim dedim.

not 3: öğrenci evlerinde “yemekteyiz” falan mı düzenlesem, vedat milor misali mi gitsem acaba o evlere ben? bilemedim ki şimdi.

not 4: üşenmediğim ilk fırsatta “güvenli internet” bıdısına da küfürsüz, lakin nahoş sözcüklerle giydireceğim. “belki vizeler umduğundan daha iyi geçer, öptüm” isimli albüm çalışmam devam ediyor.

temsili üşengeçlik

• yaptım da çok içeriden yazıyorum sanki ya. tedirgin oldum böyle. gereksiz bir boşluk varmış gibi. olmazsa düzeltiriz sonra. (önizlemeden gördüm, yayınlayınca o kadar içeriden görünmüyormuş. rahat olalım)
• behzat ç.’nin filmini duyuralı o kadar zaman oldu, niye hala bir fragman yok hafız, niye? (“sebebi koparılan çiçekler”, “çünkü inanırım”, “çünkü umrumda değil” gibi cevaplar kavga sebebidir)
• mehmet turgut sevmem. seven insan hayatı sorgulama sebebimdir. behzat ç.’nin filmi demişken geldi aklıma.
• halen ezel müziklerini barındıran cd’mle kavuşamadım. 192 kbps dinlemeye devam ediyorum çaresizlikten. hala dinliyorum evet. (abim, duy sesimi )
• cengiz aytmatov’un “kırmızı eşarp” adlı eserinden uyarlanan “al yazmalım”ın müzikleri güzel mi olmuş ne? rispekt cahit berkay, rispekt toygar ışıklı.
• “kuzey güney’e de kenan imirzalıoğlu konuk olsun, kıvanç tatlıtuğ’la ödeşsinler” demişim. üstat ateşlemiş, vermişler retiviti, vermişler retiviti.. ünlü insan etkisi başka.
• “ismail abi, her şey buraya mı kadarmış?”
• halen ezel kanal kayıtlarını düzenliyorum. dizi bitti ben hala müzik peşindeyim.
• çekilmeye müsait olan güzide filmimizin senaryosunu tamamlamış bulunuyorum. geçtiğimiz günlerde çekilecek yerleri, çekim açılarını falan hep tespit ettim. yapabilirsem güzel film olacak valla. ben çekiyorum diye demiyorum.
• geçtiğimiz günlerden bir diğerinde ise kınama gecesi yaptım kendi kendime. sağı solu kınadım. canınız sıkkınsa yapın, iyi geliyor.
• değil ihtiyacımız her neyse parasını vermek, evden çıkasım bile yok. yatıyorum paso. kilo almışımdır kesin. iki koşayım, spor yaptım diyeyim.
• geçen yine çok zenginiz arkadaşlarla, ya dedik uzaydan görünebilecek şekilde ipad’lerle, beyaz ayfon foorcii’lerle, macbook’larla falan “zenginiz” mi yazsak…
• topluca bir internet kafe aksiyonuna o kadar hazırım ki, sadece telefonum çalsın diye bekliyorum. basar giderim.
• o kadar “abi ben sinema televizyon okuyacak adamdım” dediğime bakmayın hafız ve hafizeler, benden piyasa adamı olur. fayt kılab olsun, palp fikşın olsun, rezervuar köpekleri olsun, ben böyle filmleri daha yeni izledim.
• rezervuar köpekleri, sessiz sinema oynanırken en zor anlatılacağı öngörülen filmdir, lakin kolaylıkla anlatılır
• hafız ve hafize yeni hitap sıtaylam. “hafız” hemcinslerim, “hafize” ise sevgili bağyanlar için. bu “hafız”ı o kadar seviyorum ki kullanmayı, hanfendiler için alternatif araştırdım ve buldum. yok be, birden çıktı karşıma.
• leyla ile mecnun 18. bölüm sonunda haluk bilginer’in “böyle bir kara sevda” yorumu çaldı. internette araştırdım ettim, orijinal ve kaliteli bir kayıt yok. sadece bu var. sonra bu şarkının esas olarak onur ünlü’nün “güneşin oğlu” adlı filmi için yapıldığını duydum, filmi izledim. tümden geldim, tüme vardım. film güzel.
• hem “güneşin oğlu”, hem leyla ile mecnun 24. bölümü üst üste izlememin üzerine müzikler konusunda eflâtun film’e mail’i yapıştırdım. ah bir geri dönseler…
• ali atay yetenekli adam. eğlenceli oyuncu, dizi için ufak tefek şarkı da söylüyor. bari albüm yapayım hevesine kapılmasa.
• “böyle bir kara sevda kara toprakla biter…” diyerek kısa bir aradan sonra sezonu açmış bulunuyoruz. kadıköy’deki meyhane’de buluşalım. (burada “meyhane” özel ad)
• niye bilemedim de, haluk bilginer’in bu şarkısını ararken youtube’daki arama kısmına “asdf” yazasım geldi ve asdfmovie adlı mükemmel seriyle tanıştım. bunun asdfmovie2-3-4 şeklinde diğer bölümleri de mevcut. bence hepsini izleyin. asdfmovie4′ün sonunda çalan 8-bit & dubstep kırması parça için de buradan servisler kalkıyor.
• leyla ile mecnun çok efsane dizi. mizah yapısı tam bana göre valla. LAAAPSSS!
• ama duygusal kurgusu kalbimi çok kırıyor, beni fena üzüyor.
• ahmet mümtaz taylan (ametmintax veya alüminyum taylan olarak da geçebilir) çok kral adam, takip etmeli bence.
• adaşım diye demiyorum ama onur ünlü de öyle bence. onu takip fasilitesini bilemedim.
• saçlarımı cerrahi bir müdahaleyle aldırayım diyorum da, berber muhabbeti çekilmiyor, üşeniyorum.
• çıkar amaçlı çağrılar almamak adına telefonu kapatasım geliyor bazen, bazen de insan evladı arar diye açık bırakıyorum sonra. hepten yalan ediyorum kendimi.
• “aşk olsun abi ya, ben öyle bi’ insan mıyım?” hırsız yavuz
• ben vefalı adamım. vallahi. haber edeyim, selektör çakayım dedim.
• “bazen senin ağzından çıkanla kulağının duyduğunu tuttuğunu ben hiç görmedim hayatımda” ismail abi
  
• dal seçimi yapmaya okula gitmek lazım. bugün son gün, uyumayayım da erkenden okula gideyim diye bir şeyler çiziktiresim geldi.
• aklımda bambaşka bir blog var idi, daha sonradan gizli kalması gerekti ve öyle kalıyor. hatta çöpe bile gidebilir.
• aklımda iki dublaj ve bir kısa film var, üşeniyorum. böyle de dürüstüm.
• sonradan kendimi toplamaya üşeneceğimden, şu an kendimi dağıtmaya üşeniyorum. dışarıdan sıfırım, nötrüm, bomboşum. içeride havai fişek yor madır.
• aaau madır takır…
• bazen çok üşeniyorum, bazen de öyle üşenmiyorum ki gecenin köründe evden çıkıp kuleli’ye kadar gidebiliyorum.
• tivitırda #heehee’yi trend topic yapsak, bi el atsanız he?
• hayatın “kickin’ in the front seat / sittin’ in the back seat” kadar kolay olmasını isterdim. it’s friday, friday.. lakin hayat zor.

anlatacak şeylerimi saat 3:30-6:00 arasında burada topladım, bu sayede uyanık kalmayı da başardım. böylece okula da zamanında gidip, evime dönüp uyuyabilirim. esen kal sevgili okur.

final notu: uyudum uyuyacağım yeminle. ayıltmadı. üç saat uyuyayım, sonra uyandırırlar. inşallah.

elbet bir kaç sıkıntımız var da, dün çay içerken fark ettim.

yine güne abuk bir saatte başlamıştım. (saat vermek gerekirse öğleden sonra 3 falan) güne böyle saatlerde başlamayı tercih ediyorum. bazı bazı çalan telefon sebebiyle daha erken başlıyorum. öyle günlerde de erken yatıp daha fazla uyuyorum, telefon çalmazsa yine aynı saatlerde güne başlıyorum.

tabii ki çay demlemeye üşendim (utanarak söylüyorum) ve sallama çay yaptım. çay poşetini mütemadiyen içtiğim sevgili fincanımda balık tutar gibi salladım. aşağı bıraktım, çektim, bir kaç seri hamleyle bunu tekrarladım. ideal renk ve kokuya ulaştığında poşeti kaşığın etrafına doladım, sıktım, şekerini de ekledim ve balkona koştum. (çay dökmeden koşabiliyorum)

temsili falan değil, bildiğin balkonumun manzarası bu

güzide balkonumun yarı bahçe yarı apartman manzarasına baktım. havaya baktım, baya güneşliydi. gündüz gözünü hiç sevmem, hep güneş gözlüğüyle gezerim. hava bi’ hoşuma gitti.

sigara yaktım, derin derin nefesler aldım. çok iyiydi be. sefil geçirdiğim günlere acıdım. balkonda kafamı arkaya attım, ayran ayran açtım ağzımı. çay eşliğinde sigaramı içmeye devam ettim.

hayat güzelmiş hafız, niye hiç söylemediniz? öyle böyle gidiyoruz bir şekilde de, iyiymiş yani. keyif veren şeyler de varmış. evde oturup dizi, film izlemek bunlardan biri değilmiş.

biterken de şöyle bişey çalıyor olabilir bence.

ali biçim - before

evet, aslında ramazan geleli baya oluyor sevgili okur. lakin gördüğüm bu video karşılığında daha fazla dayanamadım, dedim şunu da yapıştırayım, paylaşmadan kalmasın.

atafen koleji, 8-A sınıfından ali biçim (ilk performansı için buradan) hayli yaşını başını almış, yanlış bilmiyorsam eğer beykent üniversitesi tiyatro bölümünden mezun olmuş.

ali biçim - after ("just pide" için peruklu)

ramazanın gelişiyle beraber hunharca pide kuyruğuna gönderilen çocukların dramını anlatmak (ve öyle tahmin ediyorum ki “çek bakalım”a katılmak) adına şahane bir proje hazırlamış, hayli güldürdü. aynı hızla paylaşmak istedim. iyi seyirler.

iftar vaktine denk gelen blog da böyle oluyormuş. haydi allah kabul etsin sevgili okur.

alt tarafta videoyu blog’a gömülmüş bir şekilde görme ihtimaliniz var. göremiyorsanız diye ahanda link:

burada.

kim bilir bu fotoğrafın konsepti nereden arak çıkacak.. ulan mehmet turgut, tat kaçırmaya birebirsin

sevgili okur, biliyorsun ki behzat ç.’yi severek takip ediyorum. zira senaryo bazında en başarılı bulduğum dizilerden biri. öyle hayvan gibi prodüksiyona ihtiyaç duymadan ağzına s.çıveriyor.

bilemedim, belki de ankara’yla olan derdimdendir.

her neyse, sevgili emrah serbes başkanın yazdığı “behzat ç. – bir ankara polisiyesi” adlı kitap serisi iki kitaptan oluşmaktaydı. birinci kitap olan “her temas iz bırakır”ın esas malzemesini dizinin ilk bölümünde hunharca harcadılar.

amma velakin iyi mi yaptılar kötü mü yaptılar bilemem, ikinci kitap olan “son hafriyat”ı ise beyaz perdeye taşıdı sevgili adam film.

iyi yaptılar, bence ağzı bozuk ve sansürlenmeyen, elinden samsun 216′sı düşmeyen bir behzat reyizi görmek isteriz.
kötü yaptılar, “baktık dizi tutuyor, hadi voleyi vuralım sinemadan” gibi bir mantıkları varsa tabi. diziyi internet üzerinden, reytingi ırgalamadan izleyen, hayatın anlamını önden kavramış sevgili ek$i suser’ları, “aaaabi bana ne yhaaaa, korsanı çıksın izlerim” diyerek evlerinde masalarında (hiçbirimizin kullanmayı bilmediği) ekstra sanatsal ve nostaljik fotoğraf makineleri (tür verip kimseyi zan altında bırakmak istemiyorum, tabii ki slr’lardan bahsetmiyorum), retro bir ev düzeni ve bomonti biralarıyla sinema çekimi olarak izleyecekler. elbette en doğruyu onlar yapıyor. ne zaman yapmadılar ki?

ek$i sözlük kullanıcılarını biraz övdükten sonra (anlayana sivrisinek saz, anlamayana neyse artık) filmden dem vuralım.

isim olarak seçilen “seni kalbime gömdüm”ü pek tutamadım. “son hafriyat” iyiydi.

afiş tasarımı bence başarılı, ama fotoğrafı mehmet turgut’un çekmiş olması inceden “ulan bu fotoğrafta da bir arak var mıdır” diye kıllandırmıyor değil. yani kıllandırıyor.

sevgili kadromuzda tabii ki behzat başgan’ı canlandıran erdal beşikçioğlu, savcı esra’yı canlandıran canan ergüder, harun – fatih artman, hayalet – inanç konukçu, akbaba – berkan şal, şevket ç. – ege aydan, behzat’ın halüsinojen kızı berna – hazal kaya bulunmakta. (dalga geçmiyorum, “behzat kafası” diye bir şey var ve harika bir şey)

şimdi kitabı okuyanlar için karakter bazlı oyuncu yorumlaması yapalım.

red kit’i tardu flordun oynuyormuş. biraz doğal bir oyunculuk sergilediyse bence başarılı olacaktır. olay yeri inceleme amirini cansu dere oynuyor, behzat başgan üzerinde deri ceketi ve elinde tespihiyle eyşan üzerine bir operasyona gidebilir. (bkz: behzat ç. 30. bölüm sonu, vega – iz bırakanlar unutulmaz)

ve bence en güzel seçim, hakan boyav, kendini kolsuz ahmet sanan süleyman rolünde. evet bu rol gerçekten bu kadar uzun. “son hafriyat” kitabını okuyanlar karakteri hatırlıyorlardır, “hakan boyav” deyip bir gugıl görseller araması yaparlarsa şahane olur bence.

unutmadan, vizyon tarihi 28 ekim 2011. kurban bayramı civarına denk geliyormuş.

filmden hiç bir beklentim yok, dolayısıyla muhteşem bulmayı da, hüsrana uğramayı da beklemiyorum. sebebi sadece filmin ismi. beğenmezsek onu da kalbimize gömeriz.

gördüğün her şey konuşacak sana, hiç bir şey kaçırmayacaksın.
kirli tırnaklar düzen bilmez, kağıt saymaz.
dağınık kıyafetler sabırsızdır, blöf sever.
bakışını senden kaçıran adamlar blöfünü görmez.

kazandığının bir kısmını fakire vereceksin ki,
hem sevap olsun, hem de kimse oyununu çözemeden masa senin olsun.

her salonda bir tane masa vardır.
diğer masalar, o masaya ulaşmak için vardır.
o masada bir tane vardır.
diğer adamlar, o adama ulaşmak için vardır.

birini yenmenin en kolay yolu, o birini yenerken onu seyretmektir.
rakibinin nasıl kazandığını öğrendiğinde, ona karşı nasıl kazanacağını öğrenirsin.

avcının işi avlanmak değil, avını elinde tutmaktır.
kumarbazın işi, iyi çıkış planı yapmaktır.

oynadığın yere göre, ağır ağır çıkacaksın salondan.
ama acele edeceksin!

insanlar bizden bir şeyler gizlerler, biz inadına ortaya çıkarmaya çalışırız. hiç düşünmeyiz neden gizlendiğini, sadece gizlenmesi bizim için sorundur. dostlarımızı karşıya alırız salt gerçeği öğrenmek uğruna.

be adam, hiç düşünmez misin, bu insanlar senden niye sakladılar bunu? öğrenince daha mı mutlu olacaksın?

genelde olmazsın. çünkü etrafındaki insanlar hep artniyetli olmazlar. seni korumaya çalışırlar kötü gerçekten.

sen, şahıs olarak hıyar olduğun için alttan girersin, üstten çıkarsın, arkadaşlarını sorgularsın, onlara güvenmezsin, hakkında bilgi aradığın kişiyi feysbuktan tivitırdan takip edersin sosyopat sosyopat. her gördüğün şeyden, her paylaşılan veriden bir anlam çıkarmaya çalışırsın. ama kaçamazsın. sonuç yine rezalet.

benim de diyeceğim şudur: dediğimi yapın, yaptığımı yapmayın.

yukarıda sıralanan her şeyi bire bir yaptım. mutlu değilim. öte yandan şuna seviniyorum: eskiden çok daha ağır bir şekilde sorgular, sorar, kendime dert ederdim. şimdi lite edition kafalardayım. kendi kendime bir şeyler kurdum kafamda ve bunlar hoşuma gitmiyor. umarım haksızımdır. araştırıp durmayın, sizin de tadınız kaçmasın özetle.

hadi kaçtım ben.

insanın tanımadığı insanlarla etkileşim kurması, anlık da olsa temas halinde olması zor geliyor bana. yani zor değil de, eziyetli bir süreç. karşındaki insana bağlı.

misal selçuk’tan izmir otogar’a geçişimi ele alalım.

işte böyle bir araç yani. anladınız siz.

“selçuk efes hede kooperatifi” adlı, (‘hede’yi hatırlayamadım tabi) sıkça seferleri olan (benim gibi üşenen biri için ideal, hep bir sonrakine ertelenebiliyor) ve minibüslerle çalışan bir firmadan izmir’e gitmek üzere bilet aldım.

başta rahat oturmak adına tercih ettiğim tekli koltuğa sığamadım maalesef. sonra en arkadaki koltukları tercih ettim. sırt çantam da, dizlerim de rahat rahat yerleştiler. tam yanımda herhangi biri olmayacak derken söke’de bir anne, bir çocuğu (tahmini 12-14 yaşlar arası) ve ondan daha küçük olan bir diğer çocuğu ile (tahmini 3-5 yaşlar arası) yanıma oturdular. tahmin edeceğiniz üzere kucak kucağa olan çocuklar benim yanıma oturdular.

1. küçük çocuk, müzik dinlediğimi fark etti ve “bu keyfi nasıl piç edebilirim” sorusuna cevap olarak önce kulaklığımı çıkardı. yüzüne gülümsedim. tek bir sefere mahsus eğlendik. çocuklar güldü, anneleri güldü.

2. küçük çocuk tekrar aynı şeyi yaptı. biraz daha nazik, biraz daha gülmekten uzak bir gülümsemeyle yüzüne baktım. benim dışımda herkes uzun süreli gülmelerine devam etti.

3. küçük çocuk, ekrana dokunarak şarkıyı değiştirdiğimi keşfetti ve bu sefer ekrana dokunmaya başladı. bir polat alemdar bakışı atmama rağmen çocuklar ve anneleri gülmeye devam ettiler. delirdim. (küçük çocuğun kıç kadar alan içindeki hiperaktivitelerinden bahsetmiyorum)

küçük çocuğu dövmemek için direndim. çıkardığı gürültü, benimle girdiği gereksiz münasebet, normal karşılamaya çalıştığım ama beceremediğim, dar alandan kaynaklı, dip dibe oturma sorunsalı tadımı kaçırmak için yeterliydi. bu kadarla kalmadı tabii.

4. (mükemmel kapanış) kucağında küçük çocuğu taşıyan, ondan biraz daha büyük olan kız çocuğu, cüzdanından para çıkarmaya çalışırken dirseğiyle benim sağ kolumu oyuyor, dürtüyor, kemiğimi etin içinde 360 derece döndürüyor.

toplu taşımayı sevmememin diğer sebepleri arasında;

1. az sayıda yapılan ve tıklım tıklım geçen metrobüs seferleri
2. şehirler arası otobüslerde üst sınıftan bilet almanıza rağmen omzumda uyumayı başaran amcalar
3. rahat olmayan, yol boyunca internet ve televizyon vaat eden ama asla bu beklentiyi karşılamayan otobüsler (ve daha niceleri) bulunur.

ayıptır söylemesi araba masraflı da, iyi be..

bu tür insanlarla aynı oksijeni, aynı yerküreyi paylaştığımız gibi bir gerçek var. seçenekleriniz onlarla yaşamayı öğrenmek ya da onları ihmal etmek.